Shqip — Bukuroshja E Fjetur Dubluar Ne

Por Mallakastra hyri në sallë si një stuhi dimri. Ajo nuk foli me zë të lartë, por pëshpëriti një mallkim që i ngriu zemrat të gjithëve: “Në ditën e saj të shtatëmbëdhjetë, Bukuroshja do të bjerë në gjumë të përjetshëm – por jo një gjumë i zakonshëm. Ajo do të dyfishohet. Do të zgjohet në dy trupa, dy shpirtra, dy mendje që nuk pajtohen kurrë. Dhe vetëm kur të dyja të bien dakord për një të vërtetë të vetme, magjia do të shkrihet.” Zana e Dymbëdhjetë, e cila nuk kishte dhuruar ende dhuratën e saj, zbuti mallkimin: “Bukuroshja nuk do të vdesë, por do të flejë derisa të gjendet një dashuri që e do të dyja gjysmat e saj njësoj.” Vajza u pagëzua Rozafa , si kështjella legjendare. Por ndërsa rritej, mbreti dhe mbretëresha vunë re diçka të çuditshme: Rozafa nuk ishte thjesht një vajzë me shumë talente – ajo sillte dy mendime të kundërta për çdo gjë.

Ajo tha me zë të lartë: “Unë dua të jem e lirë.”

Por mbreti, nga tepria e lumturisë, bëri një gabim: ai ftoi vetëm dymbëdhjetë nga trembëdhjetë Zanat e Fatit që rronin në Liqenin e Komanit. E trembëdhjeta, Zana e Harruar, e quajtur Mallakastra , u ofendua rëndë. Bukuroshja e Fjetur Dubluar ne Shqip

Historia nuk ishte për luftëra apo përputhje romantike. Ishte historia e një vajze që dikur ishte një , që lutej në një gjuhë dhe mallkonte në të njëjtën gjuhë, që donte të atin dhe e urrente ligjin e tij, që donte të qëndiste yje dhe t'i presë në copa.

Kalorës erdhën nga Thesprotia, nga Korça, nga Ulqini. Ata puthnin ballin e Rozafës së Bardhë – ajo nuk lëvizte. Ata puthnin dorën e Rozafës së Zezë – ajo rrinte si gur. Por Mallakastra hyri në sallë si një stuhi dimri

Ato u ngritën, përqafuan njëra-tjetrën, dhe trupat e tyre u shkrinë sërish në një grua të vetme – me sy të kaltër si deti dhe një thikë të vogël në brez, të qëndisur me ar. Tregimtari endacak nuk mori gjysmën e mbretërisë. Ai mori vetëm një filxhan raki dhe një vend në oxhak. Dhe Rozafa – tani e plotë – u bë mbretëresha e parë që mbretëroi me dy ligje: ligjin e dhembshurisë dhe ligjin e gjakut , të shkruara në të njëjtën pergamenë, me një stilolaps të vetëm.

Ato qëndruan njëra përballë tjetrës në dhomën e kështjellës. E gjithë shqiptarja e tyre e përbashkët ishte zhdukur. Tani ishin dy gra të huaja. Do të zgjohet në dy trupa, dy shpirtra,

Rozafa e Zezë hapi sytë dhe tha: “Unë jam ajo që kujton.”