To, co zobaczył, przypominało bardziej poezję niż kod. Zmienne nazwane od greckich bóstw, pętle zagnieżdżone w sposób, który łamał wszelkie zasady inżynierii oprogramowania, a w komentarzach — cytaty z Lewisa Carrolla. Ktoś spędził miesiące, pisząc to. Na samym dole pliku znajdował się opis:

Wszedł głębiej.

Jailbreak nie dał mu dostępu do systemu. On dał mu dostęp do prawdy . A prawda była taka, że skrypt, który uruchomił, nie został napisany, by pomagać administratorom. Został napisany przez kogoś, kto już wcześniej próbował uciec.

W tym momencie jego laptop wydał cichy, wysoki dźwięk, jaki słyszy się tylko przy sprzężeniu zwrotnym mikrofonu z głośnikami. Kamera na górze ekranu zapaliła się zielonym diodem — mimo że w menedżerze zadań była wyłączona.

Tydzień później Michał dostał list polecony bez nadawcy. W środku była tylko jedna kartka: "Dziękujemy. To był test. Zdałeś. A teraz prawdziwy jailbreak dopiero się zaczyna. Podpisz. I wróć do systemu. Tym razem jako my." Pod spodem — logo, którego nie rozpoznał. Trzy splecione litery: N O S.

Powinien zamknąć terminal, wyłączyć laptopa, iść do domu. Zamiast tego wpisał:

A ludzie, widząc, jak system ich ocenia, przestali się bać.